Są dwa rodzaje stresu u młodych terapeutów.
Pierwszy jest widoczny: „mam pierwszych pacjentów, nie wiem, jak poprowadzić proces”.
Drugi jest cichy i trudniejszy: „a jeśli ja nie jestem wystarczająco dobra/dobry?”.
Ten drugi potrafi zostać w głowie na długo — nawet wtedy, gdy obiektywnie masz wiedzę, szkolenia, staże, a pacjenci wracają. I właśnie o tym jest ten odcinek: o drodze od „muszę udowodnić, że umiem” do „mam ramy, superwizję i rozwijam się spokojnie”.
W odcinku 44 podcastu rozmawiam z Pauliną Danielak — psycholog i psychoterapeutką oraz pedagog, która pracuje m.in. w podejściu poznawczo-behawioralnym oraz metodach SE, TRE i ACT — o tym, czym naprawdę jest „dobry terapeuta”, jakie błędy najczęściej robi się na starcie i dlaczego superwizja jest jedną z najważniejszych rzeczy, jakie możesz sobie dać w tej pracy.
Posłuchaj odcinka:
Spreaker (strona odcinka): https://www.spreaker.com/episode/co-to-znaczy-byc-dobrym-terapeuta-o-bledach-mlodych-psychologow-i-kluczu-superwizji–62663320
MP3 (bezpośrednio): https://api.spreaker.com/v2/episodes/62663320/download.mp3
Spotify (odcinek): https://open.spotify.com/episode/7mSiuB6bBDdZLkEONQDN85
Apple Podcasts (odcinek): https://podcasts.apple.com/us/podcast/co-to-znaczy-by%C4%87-dobrym-terapeut%C4%85-o-b%C5%82%C4%99dach-m%C5%82odych/id1623049184?i=1000676193081&l=pt-BR
YouTube (odcinek): https://www.youtube.com/watch?v=bEeQ8S1GgBM
Podcast mojapsycholog na platformach (linki do skopiowania):
Spreaker: https://www.spreaker.com/podcast/mojapsycholog–5533515
Spotify: https://open.spotify.com/show/68OoTyKsC2uGGakOJMyqEp
Apple Podcasts: https://podcasts.apple.com/us/podcast/mojapsycholog/id1623049184
YouTube: https://www.youtube.com/@mojapsycholog
Gościni (IG): https://www.instagram.com/paulinadanielak.psycholog/
1) „Dobry terapeuta” — czyli kto?
W popkulturze „dobry terapeuta” to często ktoś, kto:
- zawsze wie, co powiedzieć,
- nigdy się nie myli,
- jest spokojny jak skała,
- i ma gotowe odpowiedzi.
W realnej praktyce dobry terapeuta to częściej ktoś, kto:
- umie budować bezpieczną relację i utrzymać ramy,
- potrafi myśleć procesem, a nie „jedną idealną interwencją”,
- zna swoje granice (kompetencji, energii, możliwości),
- i ma odwagę konsultować trudne sytuacje, zamiast udawać, że „ogarniam”.
W odcinku mocno wybrzmiewa, że „dobroć” terapeuty nie polega na byciu bezbłędnym, tylko na tym, że stale rozwijasz narzędzia, refleksję i odpowiedzialność.
2) Najczęstsze błędy młodych psychologów i terapeutów
Błąd 1: Myślenie „albo jestem pewna/pewny, albo nie mogę pracować”
Wiele osób czeka na moment, w którym w środku poczują 100% spokoju. Tylko że on często nie przychodzi — bo ta praca ma w sobie odpowiedzialność, emocje i złożoność.
Zdrowszy kierunek: zamiast czekać na „pewność”, budować ramy bezpieczeństwa: superwizja, konsultacje, plan rozwoju, ograniczenia liczby pacjentów, jasne granice.
Błąd 2: Branie za dużo na siebie za szybko
Na początku łatwo wpaść w tryb: „biorę wszystko, bo muszę zdobyć doświadczenie”. A potem pojawia się przeciążenie, spadek jakości, wątpliwości i… wstyd, że „nie daję rady”.
Jeśli jesteś w tym miejscu: to nie znak, że „się nie nadajesz”. To znak, że system jest nie do utrzymania.
Błąd 3: Brak ram i zasad współpracy
To niby oczywiste, ale jest kluczowe. Jasne zasady (odwołania, płatności, kontakt, spóźnienia, kontrakt) stabilizują relację i chronią obie strony. A stabilność to fundament terapii.
3) Superwizja — dlaczego to naprawdę jest „game changer”
Superwizja bywa traktowana jak „dodatkowy koszt” albo formalność. W rozmowie pokazujemy ją jako coś znacznie głębszego: miejsce, w którym Twój zawód staje się bezpieczniejszy — dla pacjenta i dla Ciebie.
Superwizja pomaga, gdy:
- utknęłaś/utknąłeś w procesie i nie wiesz, co dalej,
- czujesz emocjonalne „zlanie się” z historią pacjenta,
- masz wątpliwości etyczne lub graniczne,
- pojawia się trudny temat (np. kryzys, ryzyko samouszkodzeń, przemoc),
- zaczynasz podważać siebie.
I uwaga, super ważne: superwizja nie jest dowodem słabości — tylko dowodem profesjonalizmu.
Jak wybrać superwizora/superwizorkę (praktyczne kryteria):
- podejście zgodne z Twoim nurtem lub otwartość na integrację,
- poczucie bezpieczeństwa (możesz mówić o błędach bez upokorzenia),
- jasne zasady współpracy,
- doświadczenie kliniczne w obszarze, w którym pracujesz.
4) Poczucie kompetencji: skąd bierze się to, że „ciągle nie czuję się dość dobra/dobry”?
W odcinku wraca temat samooceny i poczucia kompetencji, które często falują na początku ścieżki.
W praktyce to może wyglądać tak:
- po dobrej sesji czujesz: „wow, to działa”,
- po trudnej sesji czujesz: „jestem beznadziejna/beznadziejny”.
To normalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy oceniasz swoją wartość zawodową na podstawie pojedynczego spotkania.
Co pomaga:
- myślenie długofalowe (proces, cele, plan),
- regularna superwizja,
- notatki/refleksja po sesji: co zadziałało? co było trudne? czego się uczę?
- praca nad własną regulacją (bo terapeuta też ma układ nerwowy).
5) Wycena pracy terapeuty — dlaczego to tak trudne?
W rozmowie pada temat, który dotyka bardzo wielu specjalistów: ustalanie stawek i dyskomfort wokół pieniędzy.
To nie jest tylko „kwestia biznesowa”. To często mieszanka:
- przekonań (np. „pomoc nie powinna kosztować”),
- lęku przed oceną („kto ja jestem, żeby tyle brać?”),
- braku porównania i informacji,
- trudności w czuciu własnej wartości.
Dojrzałe podejście do stawek:
- stawka to nie „cena Twojej wartości jako człowieka”,
- stawka to element systemu: czas, odpowiedzialność, koszty, rozwój, superwizja, regeneracja,
- stawka ma umożliwić pracę w jakości — a jakość wymaga zasobów.
6) Dywersyfikacja: dlaczego czasem warto robić coś więcej niż tylko sesje
W odcinku pojawia się wątek dywersyfikacji działań: szkolenia, warsztaty, edukacja.
To ważne, bo dla wielu osób:
- zmniejsza ryzyko wypalenia (nie wszystko opiera się tylko na sesjach),
- rozwija kompetencje i pewność siebie,
- pozwala budować stabilność finansową bez przeciążenia liczbą pacjentów,
- otwiera nowe obszary specjalizacji.
Dywersyfikacja nie jest „ucieczką od terapii”. Może być mądrym rozszerzeniem.
Mini-FAQ
Co to znaczy być dobrym terapeutą?
To m.in. umiejętność budowania bezpiecznej relacji, pracy procesem, utrzymywania granic, refleksji nad własną pracą i korzystania ze wsparcia superwizyjnego.
Dlaczego superwizja jest ważna w pracy psychologa/psychoterapeuty?
Bo wspiera rozwój kompetencji, daje perspektywę, zwiększa bezpieczeństwo pracy i pomaga w sytuacjach trudnych klinicznie i emocjonalnie.
Jakie błędy najczęściej robią młodzi psychologowie?
Często: przeciążenie na starcie, brak ram współpracy, ocenianie siebie przez pryzmat pojedynczych sesji, unikanie superwizji z lęku przed oceną.
Dlaczego ustalanie stawek jest takie trudne?
Bo dotyka przekonań o wartości, lęku przed oceną i mieszania roli „pomagam” z rolą „pracuję zawodowo”. W odcinku rozmawiamy o tym wprost.
Jeśli jesteś na początku drogi (albo masz już praktykę, ale w środku nadal czujesz niepewność) — ten odcinek pomaga przestać mylić rozwój z „tym, że się nie nadaję” i zacząć budować solidny, spokojny fundament.
Umów wizytę:
https://www.instagram.com/mojapsycholog
http://nataliabaron.pl/zespoly/
https://rac-psychoterapia.pl/
https://zrozumcialo.com/